krótki wstęp

Hej wam!

Dopiero zaczynam prowadzić bloga!
Będzie on tak naprawdę o wszystkim.
Na pewno będzie on o książkach. Kocham je więc postanowiłam się wziąć do roboty i coś wyskrobać, mam nadzieje że wam się spodoba. Będę jakoś oddzielać książkę od  innych rzeczy na pewno nie będzie to jednak blog modowy. Wiadomo jest ich sporo teraz ale naprawdę dobrych jest kilka oczywiście polecam POZIOMKA http://poziomeg.blogspot.com/#_= No cóż wiadomo dopiero zaczynam więc chętnie przyjmę krytykę.
MOŻE ZACZNE OD DZIŚ
Mieszkam w województwie mazowieckim, więc właśnie teraz mam ferie. Postanowiłam zacząć prowadzić bloga teraz, bo wiadomo dużo wolnego czasu na ogarnięcie. Wcinam sobie oscypki (takie warkoczyki), bo w pierwszym tygodniu byłam w górach i myślę na temat książki, którą tak naprawdę zaczęłam już pisać ale bardzo powoli, może niedługo się rozkręcę.
Teraz czas na książkę.

***

Dziewczyna idzie ulicą. W koku zrobionym niechlujnie i przygarbionej sylwetce. Jej oczy błyszczą w światłach samochodów i wydają sie fioletowe. Zawsze chodzi tą samą drogą o tej samej porze, niezmienna. Obok niej lub za nią biegnie druga, identyczna. No może prawie ta oczy ma jakby różowe, zawsze uśmiechnięta zwariowana i nigdy nie przestaje paplać. No może było tak kiedyś. Dopóki nie zaginęła.

Przez to dziewczyna, zamknęła się w sobie. Kochała ją, ale nigdy jej tego nie powiedziała. Teraz jej nie ma. Umarła. Tak było jej łatwiej. Zniknęła, minęło już 79 i pół dnia. Czemu liczyła?  Kto to wie? Lecz pewnego dnia przyszedł dzień zmian jej własne oczy stały się jaskrawo zielone. Rano budząc się w świetnym humorze. Postanowiła zjeść śniadanie z mama.

- Hej mamo, jak tam?

- Hej, córciu. Chyba pierwszy raz w tak dobrym humorze, czyż nie? – powiedziała mama dziewczyny krojąc warzywa dla córki.

- Czuję się jakby odrodzona.

- Cieszę sie, że już ci lepiej – powiedziała, spoglądając w jej zielone oczy.

Wtedy zamarła w bezruchu. Zaczęło się, musiały uciekać I to szybko. Nie było czasu.

- Elodie, ubieraj się zabierz najpotrzebniejsze rzeczy, musimy stąd wyjechać.

- Mamo, ale po co?

- Wszystkiego dowiesz się w swoim czasie.

TO TYLE.

Dopiero się uczę, więc pisać śmiało. Nie wymyśliłam jeszcze tytułu, ale z tym nie zamierzam się spieszyć.